απόσχιση

ουσιαστικό

1. Αποκοπή και ανεξαρτητοποίηση ενός τμήματος από ένα ευρύτερο πολιτικό, κρατικό, κοινωνικό ή οργανωτικό σύνολο.

2. Θρησκευτικός ή ιδεολογικός διαχωρισμός, διάσπαση ή σχίσμα.

3. Βίαιη ή φυσική αποκόλληση μέρους από ένα υλικό σώμα, ιστό ή πέτρωμα.

Συνώνυμα

αποκοπή διάσπαση σχίσμα αποσκίρτηση απόσπαση αποχώρηση διαχωρισμός αποκόλληση ανεξαρτητοποίηση αποσύνδεση αποχωρισμός ρήξη αποστασία διαίρεση κατάτμηση αυτονομισμός

Αντώνυμα

ένωση συνένωση ενσωμάτωση ενοποίηση προσάρτηση συγχώνευση προσχώρηση ένταξη συσπείρωση σύνδεση συνοχή

Παραδείγματα χρήσης

  • Η απόσχιση της επαρχίας από την κεντρική διοίκηση πυροδότησε πολυετή εμφύλια σύρραξη.
  • Μετά την απόσχισή τους από το κυβερνών κόμμα, οι διαφωνούντες βουλευτές ίδρυσαν νέα παράταξη.
  • Ο σοβαρός τραυματισμός τού προκάλεσε απόσχιση τένοντα και απαιτήθηκε άμεση χειρουργική επέμβαση.
  • Το αίτημα των ανταρτών για πλήρη απόσχιση απορρίφθηκε κατηγορηματικά από τη διεθνή κοινότητα.