επιλήψιμος

επίθετο

1. Αυτός που επιδέχεται ή αξίζει επίκριση, μομφή ή κατάκριση· αξιοκατάκριτος, μεμπτός.

2. Που αντίκειται στους κανόνες της ηθικής, της δεοντολογίας ή του νόμου· ύποπτος, παράτυπος ή κολάσιμος.

Συνώνυμα

κατακριτέος αξιοκατάκριτος μεμπτός αξιόμεμπτος ψεκτός κολάσιμος καταδικαστέος απαράδεκτος αθέμιτος ανάρμοστος ανεπίτρεπτος αξιόποινος ύποπτος παράτυπος έκνομος ανήθικος ανοίκειος ασυγχώρητος

Αντώνυμα

ανεπίληπτος άμεμπτος ακατάκριτος αξιέπαινος επαινετός επιδοκιμαστέος άψογος υποδειγματικός αδιάβλητος θεμιτός νόμιμος ηθικός

Παραδείγματα χρήσης

  • Η συμπεριφορά του απέναντι στους συναδέλφους του κρίθηκε άκρως επιλήψιμη από τη διοίκηση.
  • Ο οικονομικός έλεγχος δεν διαπίστωσε τίποτα το επιλήψιμο στα βιβλία της εταιρείας.
  • Θεωρείται επιλήψιμο να χρησιμοποιεί κανείς τη θέση του για προσωπικό όφελος.
  • Παρά τις προσπάθειες των αντιπάλων του, δεν βρέθηκε κανένα επιλήψιμο στοιχείο στο παρελθόν του.