ειδίκευση

ουσιαστικό

1. Η διαδικασία ή το αποτέλεσμα της απόκτησης εξειδικευμένων γνώσεων, δεξιοτήτων και κατάρτισης σε ένα συγκεκριμένο επιστημονικό, τεχνικό ή επαγγελματικό πεδίο.

Συνώνυμα

εξειδίκευση ειδικότητα κατάρτιση επιμόρφωση κατεύθυνση μετεκπαίδευση εμπειρογνωμοσύνη τεχνογνωσία προσανατολισμός μύηση εκπαίδευση προσαρμογή εξοικείωση

Αντώνυμα

γενίκευση γενικότητα πολυμάθεια πολυμέρεια καθολικότητα ευρύτητα ερασιτεχνισμός απειρία διασπορά

Παραδείγματα χρήσης

  • Μετά την αποφοίτησή του από την ιατρική σχολή, ξεκίνησε την ειδίκευση στην παιδιατρική.
  • Η αγορά εργασίας απαιτεί πλέον υψηλή ειδίκευση και διαρκή επικαιροποίηση των δεξιοτήτων.
  • Στο πανεπιστήμιο επέλεξε τον τομέα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας ως βασική ειδίκευση.
  • Η στενή ειδίκευση του εργοστασίου σε ένα μόνο προϊόν αποδείχθηκε επικίνδυνη για τη βιωσιμότητά του.