διαιτητής

ουσιαστικό

1. Πρόσωπο επιφορτισμένο με την επίβλεψη της τήρησης των κανονισμών και την απονομή δικαιοσύνης σε έναν αθλητικό αγώνα.

2. Πρόσωπο κοινής αποδοχής ή ορισμένο από αρχή που αναλαμβάνει να επιλύσει εξωδικαστικά μια διαφορά ανάμεσα σε αντιμαχόμενα μέρη.

ρέφερι κριτής μεσολαβητής διαμεσολαβητής αγωνοδίκης επιδιαιτητής συμβιβαστής κοράκι ελλανοδίκης δικαστής επόπτης διακανονιστής ειρηνοποιός άρχοντας

Ο διαιτητής σφύριξε τη λήξη του αγώνα μέσα σε έντονες αποδοκιμασίες από την κερκίδα.
Οι δύο εταιρείες συμφώνησαν να ορίσουν ανεξάρτητο διαιτητή για τη μεταξύ τους οικονομική διαφορά.
Ο έμπειρος διαιτητής δεν επηρεάστηκε από τις διαμαρτυρίες των ποδοσφαιριστών και έδειξε αμέσως την κόκκινη κάρτα.
Η υπόθεση παραπέμφθηκε σε τριμελές σώμα διαιτητών αντί για τα τακτικά δικαστήρια.