αντιφατικός

επίθετο

1. Που περιέχει ή εκφράζει αντίφαση, που αναιρεί τον ίδιο του τον εαυτό ή έρχεται σε λογική σύγκρουση με άλλα δεδομένα ή δηλώσεις.

2. Που χαρακτηρίζεται από ασυνέπεια, ανακολουθία ή εσωτερικές συγκρούσεις (για πρόσωπο, συμπεριφορά ή χαρακτήρα).

Συνώνυμα

αντικρουόμενος ανακόλουθος αλληλοαναιρούμενος ασύμβατος ασυνεπής αλληλοσυγκρουόμενος αντινομικός ασυμβίβαστος παράδοξος ασυνάρτητος αλλοπρόσαλλος διφορούμενος αμφιλεγόμενος παράλογος διχασμένος ετερόκλητος ασταθής

Αντώνυμα

συνεπής συμβατός ακόλουθος λογικός αρμονικός σύμφωνος σταθερός συμπαγής αδιάσπαστος ενιαίος

Παραδείγματα χρήσης

  • Οι καταθέσεις των μαρτύρων ήταν εντελώς αντιφατικές, προκαλώντας μεγάλη σύγχυση στο δικαστήριο.
  • Πρόκειται για έναν βαθιά αντιφατικό άνθρωπο, που άλλα λέει δημόσια και άλλα πράττει ιδιωτικά.
  • Τα αποτελέσματα των ερευνών παραμένουν αντιφατικά, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να καταλήξουμε σε ασφαλές συμπέρασμα.
  • Η απόφαση της διοίκησης είναι αντιφατική σε σχέση με την επίσημη στρατηγική που είχε ανακοινωθεί.